Oczywiście po wyłaczeniu piecyka biszkopt posiedział piętnaście minut w zamkniętym piekarniku, potem przez następny kadrans dochodził do siebie przy uchylonych drzwiczkach. Wszystkie te zabiegi sprawiły, że pozostał duży, puszysty i złocisty, jak kazało zaklęcie. Po przekrojeniu na pół dwóch biszkoptów powstały cztery okazałe placki, które zostały nasączone herbatą, mocną aromatyczną Dilmah Earl Grey zmieszaną z wódką. Miał być pasujący do kremu elegancki Kirsh, ale niestety finanse się skończyły i stanęło na swojskiej wódce, która akurat była zachomikowana w szafce. Tort przełożyłam dwoma kremami - wiśniowym, utartym z jajek, masła i domowej roboty wiśni ze słoika oraz czekoladowym, z trzech tabliczek gorzkiej czekolady o wysokiej zawartości kakao, odrobiny masła i 3/4 litra kremówki. Na wierzch położyłam oczywiście krem czekoladowy - jeszcze nie udało mi się zrobić kremu wiśniowego, który by się nie zwarzył! Wprawdzie nie psuje to w żaden sposób jego smaku, ale niestety obniża walory estetyczne, dlatego krem wiśniowy wylądował jako dwie warstwy w środku, a krem czekoladowy jako warstwa środkowa i wierzchnia. Boki zostały udekorowane czekoladowymi listkami, kandyzowaną skórką pomarańczową i ananasem, czyli bliskimi zamiennikami kandyzowanych wiśni, których nie udało mi się zdobyć, czego nie żałuję, bo i tak wyszło bardzo dekoracyjnie i smakowicie. Wierzch dodatkowo posypałam grubymi kryształkami cukru trzcinowego. Wprawdzie moja precyzja została zniszczona podczas transportu tortu przez pół miasta, a potem wskutek pysznego wina domowej roboty, jakim Iokepine hojnie uraczyła swoich gości, ręka wkładała świeczki (12, na cześć 12 znaków Zodiaku i planety pomyślności Jowisza, który okrąża Słońce w 12 lat) w tort jak popadło, ale i tak jestem zadowolona z efektu!